นี่แหละ…มนุษย์
วัย 1–10 ปี อวดของเล่น
วัย 11–20 ปี อวดเกรดเฉลี่ย อวดความสามารถ
วัย 21–30 ปี อวดงาน อวดตำแหน่ง อวดความสำเร็จ
วัย 31–40 ปี อวดครอบครัว อวดบ้าน รถ
วัย 41–50 ปี อวดบารมี อำนาจ วาสนา และเครือข่าย
วัย 51–60 ปี อวดทรัพย์สิน อวดความสำเร็จที่สั่งสมมา
วัย 61–70 ปี อวดสุขภาพ ว่ายังแข็งแรง
วัย 71–80 ปี อวดลูก อวดหลาน ที่เติบโตได้ดี
วัย 81–90 ปี ไม่เหลืออะไรให้อวดอีกแล้ว
เหลือเพียงลมหายใจ…และความทรงจำ
บางคนทั้งชีวิต
จมอยู่กับการเปรียบเทียบ
แข่งขัน อิจฉา อยากได้ อยากมี อยากเป็น
จนลืมถามตัวเองว่า “พอหรือยัง”
แต่บางคน
ไม่เปรียบเทียบตัวเองกับใคร
ไม่วิ่งตามความคาดหวังของสังคม
ใช้ชีวิตเรียบง่าย พอใจในสิ่งที่มี
จึงพบว่า…
ความสุขไม่ได้อยู่ที่การ “มีมากกว่าใคร”
แต่อยู่ที่การ “พอในสิ่งที่ตนมี”
ท้ายที่สุด
ชื่อเสียง เงินทอง ตำแหน่ง ไม่มีใครนำติดตัวไปได้
สิ่งที่เหลืออยู่จริง ๆ คือความดี
และความทรงจำที่เราเคยมอบให้ผู้อื่น
นี่คือสัจธรรมของชีวิต
ที่ทุกคนต้องพบเจอเหมือนกัน ทั้งสิ้น..
